Er zijn de laatste tijd weer een hoop mensen die me vragen hoe het nu gaat, dus toch maar een nieuwe post. Er is ook wel een hoop te vertellen, maar ik ben niet van plan om mijn ‘normale leven’ helemaal te gaan documenteren. Eens in de zoveel tijd een update kan echter geen kwaad.
Ik zal gelijk met de deur in huis vallen: ik ben gestopt met mijn studie.
De studie MST (de hippe, nieuwe naam voor scheikunde) heeft aantal vakken waarop ik vast blijf lopen door de ingewikkelde natuur- en wiskunde. Na een paar colleges ben ik de draad al helemaal kwijt. Ik durf niet te zeggen of dat komt omdat ik me nu minder goed kan concentreren, of dat ik het ook zonder ziek te worden niet had gekund. De formules werden namelijk al heel snel, heel ingewikkeld:
Goed, er komt uiteindelijk nul uit, maar dat stuk ertussenin (al dat ingewikkelde gedoe) moet je ook kennen.
Om de leegte van ‘geen studie’ te vullen, heb ik me direct ingeschreven voor de cursus Herstel en Balans. Een herstelprogramma voor ex-kankerpatiënten waar we in een groep sporten en gesprekken houden. Het is drie weken geleden gestart en ik vind het erg prettig. Je zit met mensen die ook ineens veel minder kunnen doen dan vroeger en hun nieuwe balans willen vinden. Het doel van de cursus is vooral om weer beter mee te kunnen doen in de samenleving. Het sporten is erg prettig, omdat je niet de enige bent die na 10 minuten op de crosstrainer helemaal buiten adem is!
Ondertussen gaat het ook erg goed met mijn bedrijf Smakkie.com. Ik heb voor zeker 16 uur in de week werk. Met ingang van 1 januari krijg ik, als het goed is, een vast contract bij één van mijn werkgevers. Een dag op locatie en een dag thuis, verspreid over de week. Als ik met mijn werk wat gesetteld ben, ga ik waarschijnlijk ook beginnen aan een LOI-cursus op IT gebied.
Daarnaast gaan we binnenkort verhuizen naar Voorschoten, naar de nieuwe wijk Park Allemansgeest. We komen te wonen in een prachtige Jugendstil-esque twee-onder-een-kapwoning. Anderhalve week geleden is het huis opgeleverd en inmiddels zit er een keuken en badkamer in, ligt een deel van de vloeren. Het wordt steeds mooier. Ik krijg een grote kamer op zolder, omdat op mezelf wonen voorlopig nog niet mogelijk is. Daar is mijn energie nog niet genoeg voor hersteld.
Dat is ook de voornaamste klacht momenteel: weinig energie. Ik ben vaak heel moe. Na een drukke dag, moet ik goed uitrustten. Anders ga ik stomme fouten maken. Afgelopen week was wel erg: zo stond ik, één, donderdag voor een werkafspraak op station Woerden op het station van Gouda te wachten, twee, ben ik gisteren vroeg opgestaan voor een rijles die vandaag was en, drie, was ik gisteren ook nog te laat voor een afspraak in het ziekenhuis. Als ik wél genoeg geslapen heb, overkomt mij dat eigenlijk nooit.
Op jezelf wonen kost ook heel erg veel energie, dus, om te voorkomen dat ik bijvoorbeeld mijn sokken in de koelkast leg, vergeet mijn belastingen te doen of zondagochtend alleen nog een potje mosterd en een fles azijn in huis heb, ga ik toch nog maar even mee naar het nieuwe huis.
Tot slot: ik ga aanstaande dinsdag afrijden. ‘God willing’ mag ik dan eindelijk zelf rondscheuren op de openbare weg! Het zou gewoon moeten lukken, want ik kan inmiddels prima rijden en voel me op mijn gemak in de auto.
Wens me vooral nog even succes!
