Ik geef (me) over (25/5 – 8/6) [19/06/2006]
Vandaag krijg ik nog weer een extra dosis chemo, weer die methotrexaat. Nu via tabletten, dat is om het peil weer wat op te krikken. Het zijn pilletjes van 2,5 mg per stuk. Ik moet 40 mg hebben, dus dat zijn 16 pilletjes. (Wel fijn dat de hoge dosis van vorige week niet als pilletjes hoefde. Dat was namelijk 7,5 gram, wat neer zou komen op 3000 van die pilletjes. Hoera.)
Wel wat moeite met het innemen met die pilletjes. Ik moet er namelijk nogal van overgeven.
Ook die vrijdag ging het niet echt lekker, ik blijf maar overgeven. Telkens als ik wat eet word ik zo misselijk als een kat en ga ik binnen een half uur over m’n nek. Daarna ben ik niet meer misselijk. Alleen de drinkvoeding wil een beetje binnen blijven. Ik hoop dat dit snel over gaat.
Het hele weekend nog steeds veel problemen met eten en overgeven. Niets blijft binnen, ik val weer enorm af. In anderhalve week al weer bijna 4 kilo eraf. Hopeloos.
Maandag met de dokter gebeld om te overleggen wat te doen. We gaan proberen een maagsonde te plaatsen morgen (dan kom ik toch op controle) zodat ik dan via een voedingspomp ’s nachts voeding kan krijgen. De diëtist regelt dat er morgen een pomp wordt geleverd aan huis.
Dinsdag naar de dokter, ze adviseert me om in ieder geval op de maximum dosering van de medicatie tegen misselijkheid te gaan zitten. Nu nam ik alleen nog wat in als ik al behoorlijk misselijk was. Het zijn echter wel weer 5 extra pillen per dag en ik slik er al zo veel. Nou ja, dit kan er ook nog wel bij. Tijdens de bespreking wordt ik weer heel erg misselijk en moet ik overgeven. Gelukkig hadden we wel een bakje meegenomen, dus hoefde het niet op de vloer. Nu wist de dokter ook uit eerste hand dat het overgeven echt een probleem was.
Zoek het probleem met mijn spijsvertering.
Na het bezoek aan de dokter naar de 6e verdieping om de sonde te laten plaatsen. Echt weer een rot gevoel, zo’n slang via je neus en keel naar je maag. Toen de sonde er net in zat, voor de zekerheid (of zoiets) nog maar een keer over mijn nek. Wat voel ik me toch beroerd. Thuis aangekomen was de pomp al geleverd, gelukkig was Robbert, mijn broertje, thuis om de boel in ontvangst te nemen.
Na die twee keer overgegeven te hebben op het ziekenhuis is alles binnengebleven, dankzij de medicatie tegen misselijkheid en de sondevoeding (dan hoef je overdag minder te eten, omdat je ’s nachts in een zeer rustig tempo van zo’n 50cc per uur bijgevoerd wordt). Langzaam gaat het weer wat beter.
Donderdag, ik ben weer in het ziekenhuis voor zo’n hoge dosis methotrexaat. Ik kom op een kamer terecht met drie anderen, dus is er zowat continu wel bezoek, gezellig maar wel wat vermoeiend. Ook ’s nachts is het een hoop herrie. Ik lig met drie oudere mannen en die kunnen alle drie behoorlijk goed snurken 
. ‘Gelukkig’ zijn mijn bloedwaardes erg laag en moet ik (na wat aandringen) worden overgeplaatst naar een eenpersoonskamer. Terwijl ik hier zo in het ziekenhuis lig, is mijn broertje druk bezig met zijn examens. Dat lijkt me erg lastig, examen doen met je broer in het ziekenhuis. Ik hoop dat hij het haalt.
Deze keer ben ik vrijwillig een dag langer in het ziekenhuis gebleven, omdat ik dan extra lang vocht toegediend kan krijgen, wat er voor zorgt dat de methotrexaat zo snel mogelijk weer mijn lichaam verlaat. Dat is handig, want dat kan zorgen voor minder problemen met mijn mond en dan hoef ik niet met pijn en moeite twee liter per dag te drinken.
Zaterdag weer thuis, ik voel me redelijk. Tot de volgende dinsdag langzaam weer meer last van mijn mond gekregen ook de sonde doet behoorlijk zeer in mijn keel. Vandaag weer op controle naar de dokter, maar ik ben weer behoorlijk misselijk. Dus ik stap in de auto en ga helaas weer over mijn nek. Ook de sonde komt eruit.
Dus even laten, zonder sonde, ‘all shook up’ vertrokken naar het ziekenhuis. Heel erg vind ik het niet, want die sonde deed erg veel zeer in mijn keel. Bij de dokter besluiten we ook om nog even te wachten met het plaatsen van de sonde, tot vrijdag en als het dan niet gaat, volgende week. Gelukkig zijn de bloedwaardes weer iets hoger.
Die donderdag de laatste dag van de chemo. Gelukkig, want dat gaat het weer wat beter, ik ben toch wel erg beroerd geweest van deze kuur. Helaas komt ie over twee weken nog een keer (dat is dan wel de laatste keer), maar nu eerst even rust.