Leukemie is zo leuk nog nie…

Het gaat de laatste tijd goed met me, maar naar mijn idee nog niet goed genoeg. Ik bouw weer lekker wat conditie op, zo ben ik laatst een paar uur in de stad geweest om nieuwe kleren te kopen en dat ging heel aardig, maar ik ben wel telkens heel erg moe. Zeker de afgelopen week. Dat komt door die vervelende chemopillen die ik alsmaar moet innemen. De eerste rits is nu bijna afgelopen, maandag neem ik de laatsten in. Dan krijg ik de dag erop een chemo via infuus en andere pillen, waar ik zo niet beroerd van word. Deze pillen zorgen juist voor wat extra energie en eetlust. Ik krijg die pillen dan een week, waarna ik weer drie weken moet overschakelen op de ‘moe-maak-pillen’. En dat gaat dan ruim een jaar zo door. Echt blij ben ik er niet mee, ik had gehoopt dat ik niet zo heel erg moe zou worden van die chemopillen, maar het is toch wel erg zwaar. Bijna de hele tijd ben ik duf.

De colleges van het eerste blok zijn nu afgelopen. Ik heb zo veel mogelijk colleges gevolgd, dat was ongeveer de helft. Ze zijn allemaal ’s ochtends, wanneer ik het dufst ben, dan is het dus vaak wel lastig om goed te kunnen volgen wat er wordt verteld. Over anderhalve week heb ik mijn eerste tentamen, over een van de twee vakken die ik heb gevolgd. Ik hoop wel dat ik komende dagen weer wat energie heb om de stof goed door te nemen, want afgelopen dagen wilde dat niet lukken.

Dit poesje is ook héél erg moe. Net als ik, al val ik nog net niet boven mijn bord in slaap.

Mijn dokter is overigens weer terug van zwangerschapsverlof. Daar ben ik wel blij mee, want ik kan het goed met haar vinden en ze regelt alles goed. Toen ik haar vertelde dat ik weer colleges volgde was ze wel onder de indruk en verzekerde me ook dat het niet vreemd is, als dat veel lastiger gaat dan normaal. De vermoeidheid van de chemo is namelijk niet alleen lichamelijk, maar ook mentaal is het een flinke belasting. Dat merk ik nu ook, ik ben nu vrij moe en heb het daardoor wat lastig met typen, ik maak veel meer foutjes dan normaal.

Zoals je hiernaast kunt zien, heb ik mijn foto gewijzigd. Ik heb namelijk weer een hoop meer haar dan op de oude foto. Als ik mensen tegen kom hoor ik ook vaak dat ik er goed uit zie. Maar het gaat ook wel goed natuurlijk. Alleen die verdomde vermoeidheid! Ik maak nachten van 10 of 12 uur en dan nog ben ik bijna de hele dag moe. Gelukkig kan ik wel weer wat meer, ik kan een half uur in een flink tempo lopen, fietsen gaat goed, ik ga ook af en toe weer naar Augustinus (mijn studentenvereniging), maar het kost allemaal heel veel energie. ‘Even naar de stad’ betekent voor mij de rest van de dag rust nemen. Ik zal er voorlopig mee moeten leren leven, want dit gaat nog ruim een jaar zo door.

Dinsdag bleek het dat mijn bloed wel erg weinig rode bloedcellen bevatte, dat is lastig, want dan ben je snel buiten adem en moe. Dus ik kreeg dezelfde dag nog bloed. Het was niet erg onverwacht, want ik was de laatste tijd al vaak moe zonder duidelijke reden. Het leek nog even of ik een reactie op het bloed kreeg, maar dat bleek vals alarm. Helaas liep hierdoor de toediening wel behoorlijk uit.

Woensdag was het dan zo ver, het eerste college dat ik ook uit zou houden in ruim een jaar. Ik ben erg blij dat het lukte en ik ben ook erg blij dat ik het ook nog behoorlijk goed kon volgen! Aan de chemische termen moest ik wel weer eventjes wennen (Wat is een sp2-binding ook al weer?), maar dat wende gelukkig vrij snel. Ik volg nu twee vakken: coördinatie chemie, over metalen in moleculen, en structuuropheldering, over het uitvinden hoe een molecuul eruit ziet aan de hand van enkele scans (NMR-spectra). Dat is per week drie keer college, woensdag tot vrijdag van 9:00 tot 10:45 met een kwartier pauze. Het is wel erg fijn om weer eens ergens over na te moeten denken. Dat gedachteloos naar de tv staren, als het niet zo goed gaat, heb ik nu toch wel gezien. Ik heb zo langzamerhand van de ‘acceptabele’ cartoons op tv, elke afleveringen minimaal twee keer gezien! Ik ben ook weer wat aan de gang in het studentenleven. Daar ga je toch echt meer van genieten, als je dat zo’n tijd ontzegt is.

Helaas eisen de medicijnen van de onderhoudskuur sinds afgelopen vrijdag toch ook weer hun tol. ’s Ochtends ben ik vaak totaal levenloos, geen honger, geen energie, er is geen gang in te krijgen en ik wil alleen maar terug naar bed. Ik was er al bang voor, want dezelfde medicijnen gaven eerder al zulke klachten, maar dan werd het in combinatie met andere mediijnen gegeven. Dat levenloze gevoel duurt tot een uur of twee ’s middags. Daarna voel ik me wel weer aarding. Lekker handig, want alle colleges beginnen om 9:00! Er is wel doorheen te komen door ‘gewoon’ aan de slag te gaan, maar dat is erg lastig, omdat je je bij het eerste kwartier tot half uur van de activiteit gewoon ronduit belazerd voelt. Morgen zal ik me naar college slepen. Of het ook wat wil worden, zullen we dan wel zien. Ik heb er in ieder geval flink de pest in, dat de medicijnen toch weer zo’n effect hebben, want het leek de eerste dagen goed te gaan. Er valt wellicht nog wat verbetering te halen door de medicijnen op een ander tijdstip in te nemen. Maar komende dagen zal ik moeten zien of het ook lukt om met een duffe kop de colleges te volgen…