Leukemie is zo leuk nog nie…

Sinds mijn laatste bericht is er niet heel erg veel spannends gebeurd. Het leven blijft gewoon behoorlijk zwaar zo. Telkens ben ik moe of heb ik pijn. Ook lijken allerlei bijwerkingen per keer erger te worden, maar ik heb nu weinig zin om daar over door te blijven zeuren. Dus daarom hier gewoon een verslag van mijn dagelijkse belevenissen. Want ik ben, ondanks dat ik me zelden gewoon goed voel, toch wel weer wat actiever geworden de laatste tijd.

Ik volg nog steeds colleges en had begin april een tentamen: fysische chemie. Ik weet nog steeds niet helemaal wat de bedoeling van het vak is, maar wat er in de colleges gebeurde was vooral het omschrijven van formules naar nieuwe, ingewikkeldere formules. Helaas viel het tentamen in een week waarin ik erg veel moeheid van de chemo had. Het studeren wilde dan ook niet lukken. Als ik de boeken opensloeg en de Engelse lesstof las, bleven de woorden veel liever op het papier zitten, dan dat ze bij mij naar binnen wilden. Wat ook niet echt helpt, is dat dit een vervolg is op een vak waar ik in mijn eerste jaar met veel moeite net een zes min voor wist te halen en ik heb door stomme pech drie van de vier werkcolleges moeten missen doordat ik te moe was of in het ziekenhuis moest zijn. Dus na enkele loze pogingen om het oefententamen, het dictaat en de werkcolleges te bestuderen in de weken voor het tentamen, kwam er twee dagen van te voren een vragenuurtje. Daar zouden de vragen van het oefententamen worden besproken. Dan kon ik aan de hand daarvan wellicht nog zien hoe je de opgaven aan moet pakken, want ik has werkelijk geen idee. Toen ik bij ongeveer de helft van de opgaven de uitwerking ervan al niet kon volgen, heb ik besloten de handdoek in de ring te gooien. Heel jammer natuurlijk, maar ook wel een beetje een opluchting.

Nu heb ik nog drie vakken die ik volg: CT (chemische thermodynamica) een soort uitbreiding op middelbareschool natuurkunde, NMR (nuclear magnetic resonance) wat uitlegt hoe de apparaten werken waarmee je de bouw van moleculen kunt bestuderen en AC2 (anorganische chemie 2) dat tot nu toe vooral over kristalstructuren gaat. De vakken zijn redelijk goed te volgen. Eerst volgde ik MQM in plaats van AC2. MQM staat voor moleculaire quantum mechanica, waarbij je aan de hand van lastige wiskunde de beweging van deeltjes kunt beschrijven. MQM is bijzonder ingewikkeld en op derdejaars niveau, dus toen ik na vijf colleges merkte dat ik in college eigenlijk gewoon zat te wachten tot de stortvloed aan te onbegrijpelijke informatie was afgelopen, heb ik besloten het vak om te wisselen voor AC2.

De colleges zijn overigens heel internationaal, we krijgen les van een scala aan nationaliteiten. CT wordt gegeven door een Duitse docent in het Engels, met een stevig accent en mooie woorden als ‘development’ met klemtoon op ‘lop’ en ‘equilibrium’ als ‘eh-kwie-laai-brie-oem’. Gelukkig is het wel goed te volgen. NMR krijgen we van een Amerikaan en een Nederlander in het Engels, de Amerikaan is natuurlijk native speaker, waardoor je meer probeert zijn woordkeuze te vertalen (wat was ‘defer’ ook al weer?) dan dat je kans krijgt de stof te begrijpen. Als laatste wordt AC2 gegeven door een Aziaat in het Nederlands. Nou ja… in het ‘Nederlands’. Op TV zouden ze het ondertitelen. Als je er eenmaal aan gewend bent, is het best redelijk te verstaan. Iets waqt bij mij verwarring veroorzaakte was dat de beste man d’s uitspreekt alsof het t’s zijn. Het kostte mij wel even voordat ik door had wat een t-electron was… (Voor niet-scheiko’s: er bestaan wel d-, maar geen t-electronen)

Afgelopen woensdag was ik jarig. Hoera! 21 jaar! Er was taart, slingers, veel bezoek en leuke cadeau’s. Als ‘hoofdcadeau’ kreeg ik een bureau met ladenkastje en bureaustoel. Ook heb ik nog de DVD ‘Ober’ gehad, Spongebob mokken en DVD met oude Doctor Who. ’s Avonds ook nog lekker gegeten bij de pizzeria en daarna als begonnen aan het in elkaar sleutelen van het ladenkastje.
De dag daarna zelf het kastje afgemaakt (hoefde alleen nog de klinkjes vast te schroeven en de laden erin te doen) en met hulp van Robbert mijn bureau in elkaar geschroefd. De oude Doctor Who afleveringen (d.w.z. uit 1981) zijn erg gedateerd, maar toch ook wel erg leuk. De nieuwe serie van Doctor Who is trouwens heel erg aan te raden: elke zaterdagavond op BBC 1.

Het resultaat van het getimmer ziet u hierboven. De rommel op het bureau is van het kaarten inplakken. Ik ben namelijk bezig alle kaarten die ik heb gehad in fotoboeken in te plakken. Ja, fotoboeken. Het zijn er enorm veel! Waarvoor nog steeds veel dank! Ze geven me nog wel eens steun als ik het even moeilijk heb. Ik heb de kaarten op jaar gescheiden (ik had er eigenlijk data op moeten schrijven, dan kon het chronologisch) en ik ben nu halverwege het eerste fotoboek, maar ben nog niet eens bij het eind van 2005! 2006 bestaat uit een lade en kastdeur vol en ook het stapeltje van 2007 groeit nog gestaag. (Het motorbehang is overigens nog van toen Robbert ongeveer 10 jaar was, dol was op motoren en in deze kamer sliep .)

Volgende keer misschien weer wat meer over mijn mentale en fysieke belevenis van dit nare avontuur.