Het is zwaar (22/4-19/5) [19/05/2007]
Ik heb de laatste tijd erg weinig zin om te schrijven, dus ik hou het kort.
Een paar dagen geleden was het nog precies een half jaar tot het eind van de behandeling. Een leuke mijlpaal. Toch niet echt een reden voor een feestje, want een half jaar is nog erg lang. Denk maar terug aan afgelopen november. Dat is al weer een heel eind terug. En zo lang moet ik nu nog door met me rot voelen.
Het vervelendste is, dat het niet langzaam wat makkelijker wordt. Je zou verwachten dat je een soort ritme vindt, omdat de behandeling nu telkens hetzelfde is, maar dat is niet zo. Allerlei bijwerkingen worden per keer erger en anders. Qua nieuwe klachten heb ik de laatste tijd veel last van depressiviteit, hoofdpijnklachten en aantasting van de oogzenuw. Dat laatste betekent dat ik af en toe last heb dat mijn ogen heen en weer trillen zonder dat ik dat wil. Dat is dan wel snel weer voorbij, maar ik kan dan even niet meer lezen ofzo. Dit is een effect van de vincristine maar, als het goed is, herstelt dat na de behandeling vanzelf weer.
Waar ik nu echter verreweg het meeste last van heb is de depressiviteitsklachten. Eerst was dat duidelijk een paar dagen per kuur, veroorzaakt door de vicristine en/of prednison, maar nu gaat het eigenlijk niet meer weg. Het lijkt er dus op dat ik gewoon een echte depressie heb. Ik voel me vaak erg down als ik alleen ben en heb enorm veel moeite om dingen af te maken. Afgelopen week ben ik twee keer bij colleges weggelopen (wel in de pauze), omdat ik het gewoon niet op kon brengen om het verder te volgen. Echt niets voor mij, ik ben namelijk van mening dat ook als ik niet goed kan opletten, het toch zinvol is om college te volgen: je pikt altijd wel wat op. Maar afgelopen week wilde het echt niet meer.
Op zich niet zo verwonderlijk dat ik misschien een depressie heb, er zijn gewoon heel erg veel nare dingen met me gebeurd en op een gegeven moment is dat niet alleen voor het lichaam, maar ook voor de geest te veel. Er komt zoveel shit op je af zonder dat je echt tijd hebt om het te verwerken. Op een gegeven moment is gewoon de rek eruit en is het fabriekje van positieve gedachtes uitgeput.
Maandag ga ik op bezoek bij een maatschappelijk werkster, waar ik al eerder mee heb gesproken om eens goed te bespreken wat we hier aan gaan doen.
Om toch nog even af te sluiten met een vrolijke noot: ik heb nu een thuisbioscoop op mijn kamer. Ik heb wat geld gespaard en een paar weken geleden een beamer aangeschaft. Sinds gisteren hangt er ook een mooi scherm (tussendoor had ik een soort noodoplossing). Ik vind het prachtig! Zo komen de actiescenes wel over! Ik heb nu een beeld van zo’n anderhalve meter breed! In tv-termen is dat een 75 inch TV en het ziet er nog goed uit ook! Als je dat hoort, wie wil er dan nog zo’n veel kleinere plasma tv voor veel meer geld? Ha!