We zijn rustig aan het settelen in het nieuwe huis. Het is een prachtig mooie twee-onder-een-kapwoning in Voorschoten. Er staan nog een hoop dozen overal, maar we hebben inmiddels al zo’n 70-80% uitgepakt. Woensdag naar de Ikea voor extra meubilair voor ons grotere huis!
Ook leuk: ik heb mijn rijbewijs gehaald. Jullie zullen mij binnenkort misschien wel in de auto van mijn ouders zien rondcrossen. Nu nog niet. Ik heb namelijk een kleine aanpassing in de auto nodig: een panoramische binnenspiegel, maar die is nog niet binnen. Zonder die spiegel ben ik niet verzekerd, dus dan nog maar even wachten met rijden.
De herstelcursus voor ex-kankerpatiënten, die ik heb gevolgd is inmiddels afgelopen. Ik ben een stuk sterker geworden, ik denk dat mijn conditie is verdriedubbeld. Ik ging zo lekker door bij het verhuizen dan ik er zelf van te sta kijken.
Eén van de deelneemsters van de cursus is helaas vlak voor het einde van de cursus weer ziek geworden. Ze heeft verdorie ook leukemie. Heel veel sterkte!! Ik kom je nog eens opzoeken in het ziekenhuis.
Tot slot, heb ik ook een officiële baan! Komende week zal ik een jaarcontract ondertekenen bij een uitgeverij van lesmateriaal. De uitgeverij wil de overstap naar het web maken en daarbij is iemand met verstand van zaken wel handig. Die iemand ben ik dus geworden!
Allemaal een fijne jaarwisseling en een gezond 2010 gewenst!
Als je wilt weten hoe het nu met me gaat, kun je het beste op Facebook kijken. Je moet je dan wel registreren.
Daar laat ik nu regelmatig een kort bericht achter, wanneer ik iets te melden heb. De berichten zijn meestal wel in het Engels (voor een aantal buitenlandse vrienden), maar dat is voor jullie vast geen probleem.
Er zijn de laatste tijd weer een hoop mensen die me vragen hoe het nu gaat, dus toch maar een nieuwe post. Er is ook wel een hoop te vertellen, maar ik ben niet van plan om mijn ‘normale leven’ helemaal te gaan documenteren. Eens in de zoveel tijd een update kan echter geen kwaad.
Ik zal gelijk met de deur in huis vallen: ik ben gestopt met mijn studie.
De studie MST (de hippe, nieuwe naam voor scheikunde) heeft aantal vakken waarop ik vast blijf lopen door de ingewikkelde natuur- en wiskunde. Na een paar colleges ben ik de draad al helemaal kwijt. Ik durf niet te zeggen of dat komt omdat ik me nu minder goed kan concentreren, of dat ik het ook zonder ziek te worden niet had gekund. De formules werden namelijk al heel snel, heel ingewikkeld:
Goed, er komt uiteindelijk nul uit, maar dat stuk ertussenin (al dat ingewikkelde gedoe) moet je ook kennen.
Om de leegte van ‘geen studie’ te vullen, heb ik me direct ingeschreven voor de cursus Herstel en Balans. Een herstelprogramma voor ex-kankerpatiënten waar we in een groep sporten en gesprekken houden. Het is drie weken geleden gestart en ik vind het erg prettig. Je zit met mensen die ook ineens veel minder kunnen doen dan vroeger en hun nieuwe balans willen vinden. Het doel van de cursus is vooral om weer beter mee te kunnen doen in de samenleving. Het sporten is erg prettig, omdat je niet de enige bent die na 10 minuten op de crosstrainer helemaal buiten adem is!
Ondertussen gaat het ook erg goed met mijn bedrijf Smakkie.com. Ik heb voor zeker 16 uur in de week werk. Met ingang van 1 januari krijg ik, als het goed is, een vast contract bij één van mijn werkgevers. Een dag op locatie en een dag thuis, verspreid over de week. Als ik met mijn werk wat gesetteld ben, ga ik waarschijnlijk ook beginnen aan een LOI-cursus op IT gebied.
Daarnaast gaan we binnenkort verhuizen naar Voorschoten, naar de nieuwe wijk Park Allemansgeest. We komen te wonen in een prachtige Jugendstil-esque twee-onder-een-kapwoning. Anderhalve week geleden is het huis opgeleverd en inmiddels zit er een keuken en badkamer in, ligt een deel van de vloeren. Het wordt steeds mooier. Ik krijg een grote kamer op zolder, omdat op mezelf wonen voorlopig nog niet mogelijk is. Daar is mijn energie nog niet genoeg voor hersteld.
Dat is ook de voornaamste klacht momenteel: weinig energie. Ik ben vaak heel moe. Na een drukke dag, moet ik goed uitrustten. Anders ga ik stomme fouten maken. Afgelopen week was wel erg: zo stond ik, één, donderdag voor een werkafspraak op station Woerden op het station van Gouda te wachten, twee, ben ik gisteren vroeg opgestaan voor een rijles die vandaag was en, drie, was ik gisteren ook nog te laat voor een afspraak in het ziekenhuis. Als ik wél genoeg geslapen heb, overkomt mij dat eigenlijk nooit.
Op jezelf wonen kost ook heel erg veel energie, dus, om te voorkomen dat ik bijvoorbeeld mijn sokken in de koelkast leg, vergeet mijn belastingen te doen of zondagochtend alleen nog een potje mosterd en een fles azijn in huis heb, ga ik toch nog maar even mee naar het nieuwe huis.
Tot slot: ik ga aanstaande dinsdag afrijden. ‘God willing’ mag ik dan eindelijk zelf rondscheuren op de openbare weg! Het zou gewoon moeten lukken, want ik kan inmiddels prima rijden en voel me op mijn gemak in de auto.
Dames en heren, na wat gesleutel en gepruts heb ik de site weer in de oude glorie kunnen herstellen. Reageren is weer safe en reacties worden nog steeds erg op prijs gesteld!
Groeten,
Alexander.
P.S. Als er nog mensen zijn geïnteresseerd in waar ik me nu zoal mee bezig houdt, kun je ook eens kijken op smakkie.com. Het is minder een persoonlijke weblog, maar ik laat zo wel weer eens af en toe iets van me horen. De site is overigens (grotendeels) in het Engels.
Na het feestje op mijn verjaardag heb ik mentaal de overstap van ziek naar beter gemaakt. Daarom wil ik met dit bericht het weblog (weer) afsluiten: ik ben niet ziek meer, ik ben weer gewoon mezelf!
Het is nu bijna een jaar na de transplantatie en het gaat gelukkig weer erg goed met me. De laatste maand ben ik een behoorlijk bezige bij geweest. Ik loop twee dagen in de week practicum van 9 tot 5 (meestal ga ik wel tussen 3 en 4 naar huis, omdat ik dan niet meer op mijn benen kan staan). Daarnaast heb ik mijn eigen bedrijfje opgezet. Ik ben al een tijdje bezig met wat webdesign en computeronderhoud voor diverse bedrijven, maar de laatste tijd heeft dit echt een vlucht genomen. Daarom heb ik een KvK- en BTW-nummer aangevraagd en meteen maar een zakelijke girorekening geopend. Dan is allemaal wat meer officieel.
Ook met mijn rijlessen gaat het lekker. Op advies van mijn rijinstructeur, ben in naar een andere rijschool overgestapt, deze instructeur is namelijk gespecialiseerd in rijlessen voor mensen met een beperking. Door mijn rotte rug kan ik mijn bovenlichaam niet meer goed draaien en heb ik waarschijnlijk speciale spiegels nodig. Binnenkort moet ik daarom met iemand van het CBR een rondje rijden om te kijken of ik met mijn ‘handicap’ wel in staat ben om überhaupt auto te mogen rijden. Volgens de nieuwe instructeur, moet dat geen probleem zijn, mensen met ergere handicaps zijn ook goedgekeurd. Dus, na deze goedkeuring wordt het tijd om het examen aan te vragen. Ik ben, voordat ik ziek werd, al drie keer gezakt, maar ik zie dat nu niet zo snel nog eens gebeuren. Ik vind het autorijden veel minder eng en ben ook veel meer overtuigd van mijn eigen kunnen. Dus dat moet die examinator dan ook wel zien en mij gewoon dat roze pasje geven, potdorie!
De laatste weken ben ik op rustige dagen ook veel bezig met wat verwerking. Regelmatig moet ik terugdenken aan de narigheid in het ziekenhuis en alles daaromheen, want wat mij de afgelopen jaren is overkomen is natuurlijk hele kluif om te moeten verwerken. Ik heb nog regelmatig nachtmerries en dagen dat ik niet vooruit te branden ben. Ik houd de antidepressiva er dus voorlopig nog maar even in.
Als ik zo terugkijk in de tijd, zie ik ook pas goed wat ik allemaal in heb moeten leveren. Ik ben een hoop kwijtgeraakt aan zorgeloosheid en naïviteit, maar ook fysiek heb ik behoorlijk ingeleverd. Ik heb nu een hartkwaal, ingezakte wervels en ben hoogstwaarschijnlijk voorgoed onvruchtbaar. Bovendien heeft die stomme kutziekte me van bijna vier jaar van mijn leven beroofd en dan ook nog eens op de piek van het leven.
Maar! Zoals Johan Cruijff al zei: “Elk nadeel hep z’n voordeel!”
Want, naast alles wat ik in heb moeten leveren, heeft het hele ziekteverloop ook wel wat opgeleverd. Ik ben veel over mezelf te weten gekomen, waardoor ik meer overtuigd ben van mezelf en mijn kunnen:
Ik weet nu wie ik ben, wat ik kan en wat ik wil.
Wat is nu écht belangrijk?
Als je oog-in-oog met de dood hebt gestaan, realiseren je je pas goed wat er écht belangrijk is. En als je lange tijd weinig om handen hebt gehad, omdat je ziek bent, heb je ook nog eens voldoende tijd om daar eens goed over na te denken. Ik heb dan ook een paar levenslessen opgedaan, die ik graag met jullie wil delen en hieronder onder woorden probeer te brengen.
Geniet van de kleine dingen!
Je kunt van alles genieten: de zon die schijnt, een kopje thee, wind mee op de fiets of dat lekkere gevoel van een vers opgemaakt bed.
Geld, macht en schoonheid betekenen niets als je je leven niet zeker bent, alleen familie en vrienden kunnen je dan een helpende hand bieden.
Friendship is a priceless gift,
that cannot be bought of sold.
But its value is far greater,
than a mountain made of gold.
For gold is cold and lifeless,
It can not see or hear.
And in a time of trouble,
it is powerless to cheer.
It has no ears to listen,
no heart to understand.
It can not bring you comfort,
or provide a helping hand.
Power, riches and beauty,
have no value in the end.
If you can not share their virtues,
with a real, true friend.
Vrij naar gedicht van een onbekende schrijver.
Als je maar gelukkig bent.
Haal je geluk uit de dingen die je wél hebt, in plaats van je te fixeren op de dingen die niet hebt. Ook het geluk zit ‘m vaak in de kleine dingen.
Van een nóg grotere auto of een nóg strakkere buik wordt je echt niet gelukkig. Juist spelende kinderen die helemaal onder de modder zitten, een spannende film die tóch nog goed afloopt of een eend met eendenkuikens in de sloot. Dat soort dingen geven je soms zo’n ultiem geluksgevoel. Het gevoel dat je hart uit elkaar wil klappen. Er is toch niets beters in de wereld?
Mensen zijn dat positieve beeld een beetje kwijt, het gaat er allemaal maar om wie de beste mobiel heeft of de duurste auto. Er wordt vooral gelet op wat er niet goed is en wat beter kan. Maar kijk nu toch eens naar alles wat wél goed is en beter is. Er is zo veel moois in de wereld.
Hou van jezelf.
Je kunt heel veel in je leven veranderen, zoals de mensen waar je mee omgaat, wat voor werk je doet of waar je je vrije tijd aan besteedt. Alleen je zal het altijd met jezelf moeten doen. Dus: wees trots op jezelf, gooi je masker af en sta voor wie je bent. Als mensen jou niet wilt accepteren zoals je bent, dan zijn zij niet wie je zoekt.
Dan hoop ik nu, met deze enigszins epische post, dit weblog voorgoed af te sluiten.
